Ang Mapait na Katotohanan sa Likod ng mga Baha sa Pilipinas

Tuwing sasapit ang panahon ng tag-ulan at mga bagyo sa Pilipinas, isang pamilyar at nakakadurog ng pusong senaryo ang bumubulaga sa ating mga telebisyon at social media newsfeeds. Mga kababayan nating nakasampa sa bubong ng kanilang mga bahay, mga inang umiiyak habang yakap ang kanilang mga basang sanggol, at mga amang pilit isinasalba ang kakarampot nilang mga naipundar mula sa rumaragasang tubig-baha. Taun-taon na lang, ganito ang kwento ng mga Pilipino. Laging sinasabi na “resilient” daw tayo, na kaya nating bumangon kahit anong mangyari. Pero hanggang kailan natin titiisin ang ganitong sitwasyon kung ang pondo na dapat sanang ginamit para protektahan tayo ay napupunta lang pala sa malalalim na bulsa ng mga pulitiko?

Kamakailan lang, isang nakakayanig na isyu ang sumabog na parang bomba sa mundo ng pulitika. Ito ay hindi tungkol sa mga barya-baryang kurapsyon; ang pinag-uusapan natin dito ay bilyun-bilyong piso. Pera ng taumbayan. Pera na pinaghirapan mong kitain, kinaltas sa sweldo mo bilang buwis, at dapat sanang ibinalik sa pamamagitan ng maayos na serbisyo publiko tulad ng matitibay na flood control projects. Ngunit, sa halip na maging semento, bakal, at maayos na drainage system, ang mga pondong ito ay tila naging mga mamahaling sasakyan, mansyon, at helicopter ng mga nagtataas-taasang opisyal.

Ang sentro ng kontrobersyang ito ay ang tahasang pagbubunyag sa umano’y kickback sa flood control projects. Sa isang talakayan at panayam na umikot kamakailan, walang takot na inilantad ni Senator Rodante Marcoleta ang mga detalyeng magpapagimbal sa sinumang Pilipinong nagmamahal sa bayan. At ang pinakamasaklap? Ang mga taong inaasahan nating mag-iimbestiga at maglalabas ng katotohanan ay tila sila pa ang nagiging harang para hindi malaman ng publiko ang buong kwento.

Ang Detalyadong Listahan ni Adrian Bersamin

Hindi na tsismis o kathang-isip lamang ang mga alegasyon ng kurapsyon sa gobyerno. Ayon sa mga ibinunyag sa talakayan, mayroong isang napakadetalyadong listahan o accounting ng mga kickbacks na nagmula sa flood control money. Ang taong itinuturo na may hawak nito ay si Adrian Bersamin. Hindi ito simpleng papel na may mga nakasulat na numero; isa itong “itemized” na listahan. Ibig sabihin, nakadetalye kung magkano ang inilabas, kanino napunta, anong buwan ibinigay, at para saan ang pera.

Lumbas sa usapan na sa listahang ito, mayroong kolum na nakalaan para sa “Four Senators” o apat na senador na kasama sa tinatawag na Alyansa ng Bagong Pilipinas para sa gaganaping 2025 Senatorial Elections. Dito pa lang, mapapaisip ka na. Bakit kailangang pondohan ang mga kandidato gamit ang pera na dapat ay para sa mga proyektong pang-imprastraktura? Ayon sa impormasyon, hindi lamang ito isang beses nangyari. Ang distribusyon ng pera ay nakalatag sa loob ng ilang buwan. Isipin mo na lang, kung tatlo o apat na buwan silang tumatanggap ng milyun-milyon, gaano kalaki ang kabuuang halaga na naibulsa nila?

Ang mas nakakagulat pa, mayroong nakitang “balance” sa nasabing accounting. May opening balance, may closing balance, at may natitira pang humigit-kumulang 1.2 bilyong piso na hindi pa naiibigay. Ang halagang ito ay pinaniniwalaang nasa pag-iingat pa rin ni Adrian Bersamin. Isang bilyon at dalawang daang milyong piso! Ilang tulay, ilang paaralan, at ilang ospital sana ang maipapatayo nito? Pero sa halip, nakatago lang ito at naghihintay kung sinong pulitiko ang susunod na mabibiyayaan.

At hindi lang si Bersamin ang nakakaalam nito. Ibinunyag din na mismong si Congressman Lean Leviste ay may hawak o nakakita ng kopyang ito. Malinaw ang resibo. Malinaw ang ebidensya. Ang tanong na lang ay: bakit walang gustong kumilos para kalkalin ito nang husto?

Ping Lacson: Ang Moral Crusader o Protektor ng Kurapsyon?

Dito pumapasok ang pangalan ni dating Senator Panfilo “Ping” Lacson. Kilala si Ping sa kanyang imahe bilang “Mr. Clean” ng Senado—isang matapang na dating hepe ng pulisya na walang kinatatakutan, hindi tumatanggap ng pork barrel, at laging nagmamalaki sa kanyang “moral compass.” Siya ang tagapag-usig ng mga tiwali at tagapagtanggol ng tama. Ngunit sa isyung ito ng flood control, tila nabasag ang kanyang perpektong imahe.

Ayon sa mabibigat na binitawang salita ni Marcoleta, imbes na pangunahan ni Ping Lacson ang pagpapalabas ng buong katotohanan sa Senate Blue Ribbon Committee, ginagawa pa umano nito ang lahat para pigilan ang pagdinig sa mga mahahalagang testigo. Hinahamon siya na ipatawag sina Adrian Bersamin at Congressman Lean Leviste para magpaliwanag sa Senado, pero tila nabibingi at nagbubulag-bulagan ang komite.

Bakit daw ganito ang inaasal ni Ping? Ayon sa rebelasyon, si Ping ay kasama sa 12 senatoriables ng Alyansa ng Bagong Pilipinas. At dahil ang pondo ng flood control ay umano’y ginagamit para pondohan ang alyansang ito, hindi maiiwasang isipin ng taumbayan na nakinabang din siya sa mga perang ito. Kung totoo ang nakasulat sa listahan, ang perang ninakaw sa flood control ay nagamit para sa kanyang politikal na ambisyon.

Ang Kwestiyonableng Paggamit ng Helicopter ni Zaldy Co

Isa sa pinakamabigat na akusasyon na ipinukol kay Ping Lacson ay ang kanyang koneksyon kay Zaldy Co, ang may-ari ng Sunwest Construction, isa sa mga pangunahing contractors na nauugnay sa mga maanomalyang proyekto ng flood control.

Habang nagpapatawag ng mga pagdinig si Ping para paimbestigahan ang ilang contractors tulad ni Josef Cabral, may isang malaking pangalan ang sadyang iniiwasan at hindi pinapatawag: ang Sunwest at si Zaldy Co. Bakit? Dahil napag-alaman at may mga litrato umano na nagpapatunay na si Ping Lacson at ang kanyang mga kasamahan ay sumakay at nakinabang sa paggamit ng private helicopter na pagmamay-ari mismo ni Zaldy Co.

Isang malaking “conflict of interest” ito. Paano mo iimbestigahan nang patas ang isang tao kung ikaw mismo ay nakikinabang sa kanyang mga kagamitan at yaman? Paano ka magiging “Mr. Righteous” o “Mr. Clean” kung ang sinasakyan mong helicopter ay pag-aari ng taong dapat mong ginigisa sa Senado? Ang nakalulungkot, ginamit pa umano ni Ping ang dahilan na “namayapa na” si Josef Cabral kaya hindi na ito makakapagsalita. Pero paano naman ang mga buhay pang sangkot na malayang nag-i-enjoy sa kanilang mga nakamkam na yaman?

Ang 1 Bilyong Pisong Delivery sa Forbes Park

Kung akala mo ay hanggang diyan na lang ang kwento, mas may kalaliman pa ang paggagapang ng perang ito. Ibinunyag sa talakayan ang testimonya tungkol sa isang napakalaking “drop-off” ng pera. Isang bilyong piso ang umano’y dinala sa isang bahay sa 30 Tamarind Street, South Forbes Park.

Ayon sa mga detalye, ang paghahatid ng pera ay hinati sa dalawang araw. Noong December 2, 2025, inihain ang 200 milyong piso gamit ang isang Grandia Elite na sasakyan. Pagsapit ng December 5, 2025, dalawang Grandia Elite na ang kinailangan dahil 800 milyong piso ang idineliver. Kabuuang isang bilyong piso, cash.

Sino ang tumanggap? Ayon sa impormasyon, isang nagngangalang Usec. Jojo Cadiz ang kumuha ng pera. Ang mas nakakakilabot sa kwentong ito ay ang aligasyon na ang nasabing “drop-off point” sa Forbes Park ay utos mismo ni dating Speaker Martin Romualdez. At matapos tanggapin ni Cadiz ang pera (na inilarawan pa ang sasakyan bilang isang black Fortuner), ang bilyong pisong ito ay umano’y idiniretso sa Nara Street—ang mismong bahay ng Pangulong Marcos.

Ang mga pangalang nabanggit ay hindi basta-basta. Usec. Cadiz, Martin Romualdez, at ang Pangulo ng Pilipinas. Sa ganitong kabigat na mga paratang, hindi ba’t dapat ay unang-una itong ipatawag ng Senado? Hindi ba’t dapat kalkalin ito upang malinis ang pangalan ng Pangulo kung sakaling hindi ito totoo? Ngunit, sadyang iniiwasan ito ng komite ni Ping Lacson. Imbes na ipatawag si Jojo Cadiz para magpaliwanag, nagpapatawag umano si Ping ng mga pekeng witness o gumagawa ng sariling kwento para ilihis ang isyu sa publiko.

Ang Pagtakas ni Saldico at ang Sumpaang Salaysay

Ang lahat ng impormasyong ito ay hindi basta lumutang sa hangin. Karamihan sa mga nakakabaliw na detalyeng ito ay nagmula sa isa sa mga naging tauhan o “insider” na nagngangalang Saldico. Dahil sa dami ng kanyang nalalaman tungkol sa anomalyang ito—kung paano kumilos ang pera, sino ang mga nag-deliver, at sino ang mga tumanggap—nanganganib ang kanyang buhay. Ayon sa pahayag, kung mananatili si Saldico sa Pilipinas, baka “sa eroplano pa lang ay sumabog na siya.”

Kaya naman, kasalukuyang nagtatago si Saldico sa labas ng bansa, partikular sa Europa. Ngunit hindi siya nanahimik. Naglabas siya ng hanggang walong serye ng mga video sa kanyang social media page kung saan isiniwalat niya ang mga transaksyon.

Upang maging pormal na ebidensya ito sa Senado, pinayuhan siya ni Marcoleta na gumawa ng isang “Sworn Statement” at ipa-notaryo sa isang commissioned notary public sa Europe (tulad sa Portugal). Pagkatapos nito, dadaan ito sa proseso ng “Apostille” (Apostille Convention), isang legal na proseso na kinikilala ng Korte Suprema ng Pilipinas (OCA Circular No. 210-2013) na nagpapatunay na ang isang dokumento mula sa ibang bansa ay lehitimo at pwedeng magamit sa mga pagdinig at korte sa Pilipinas. Pwede rin siyang humarap via Zoom o online conference.

Pero ano ang naging reaksyon ni Ping Lacson at ng kanyang komite? Ayaw nilang tanggapin! Ginagawa nilang dahilan na wala sa bansa ang testigo, hindi daw nila mako-contempt o maipakukulong kung sakaling magsinungaling, kaya hindi nila ito papayagang magsalita. Isang napakababaw na palusot. Kung talagang gusto mong malaman ang katotohanan, hahanap ka ng paraan. Kung ayaw mo, maraming dahilan. Mas ginusto pa ni Ping na maniwala sa umano’y payo ng iilan kaysa pakinggan ang taong may hawak ng susi sa pinakamalaking nakawan sa bayan.

Ang ‘Blackmail’ sa Blue Ribbon Committee

Sa gitna ng panggigigil ng taumbayan na malaman ang katotohanan, gumawa umano ng isang “Partial Committee Report” si Ping Lacson. Ang problema, ang report na ito ay hilaw. Incomplete. Wala doon ang mga testimonya ng mga pinakamahalagang tao na dapat ipatawag (Bersamin, Leviste, Cadiz, Saldico).

Ngayon, pinipilit ni Ping at ng kanyang kampo na pirmahan ng mga miyembro ng mayorya at minorya ang nasabing report. Ginagawa pa itong “blackmail”—sinasabing hindi raw nila itutuloy ang mga susunod na hearing kung hindi muna pipirmahan ang unang report.

Isang napakalaking “trap” o patibong ito. Sa batas at patakaran ng Senado, kapag napirmahan na ng mayorya ang isang committee report, itinuturing itong “Reported Out.” Ibig sabihin, tapos na ang usapan sa komite at dadalhin na ito sa Plenaryo para pagbotohan. Kapag nangyari iyon, tuluyan nang maibabaon ang mga hindi pa naiimbestigahang detalye. Hindi na kailanman tatawagin sina Adrian Bersamin at Jojo Cadiz. Tuluyan nang malilibing ang katotohanan kasama ng mga pekeng pirma.

Mabuti na lamang at maraming senador ang hindi nagpaloko at tumangging pirmahan ang basurang report na ito. Hindi nila hahayaang mapagtakpan ang isang bilyun-bilyong pisong nakawan dahil lamang sa pagmamadali ng iilan na isara ang kaso bago sumapit ang eleksyon o ang State of the Nation Address (SONA).

Ang Panawagan para sa Katotohanan

Nakakapanggigil isipin na habang naghihirap ang mga Pilipino, habang ang mga presyo ng bilihin ay walang habas sa pagtaas, at habang patuloy tayong nilulunod ng baha tuwing may bagyo, ang mga taong hinalal natin upang protektahan tayo ay nagpapabundat sa kaban ng bayan.

Ang panawagan ni Senator Marcoleta ay simple lamang: “Mag-imbestiga ka.” Hinahamon niya si Ping Lacson na kung talagang siya ay Mr. Clean, walang kinakatakutan, at hindi nakinabang sa flood control kickbacks, dapat niyang ipatawag ang mga taong sangkot. Iharap sa taumbayan sina Bersamin, Leviste, at Cadiz. Pakinggan ang testimonya ni Saldico kahit via Zoom.

Kung hindi ito gagawin ng komite, napakalinaw na mayroon silang pinagtatakpan. Hindi pwedeng ang taumbayan na lang palagi ang mag-aadjust. Hindi pwedeng ang taumbayan na lang palagi ang magdurusa.

Panahon na Para Gumising ang Pilipinas

Hindi na tayo dapat magpadala sa mga matatamis na salita at mga “pa-pogi” na imahe ng mga pulitiko. Ang sukatan ng isang tunay na lingkod bayan ay hindi kung gaano siya kagaling magsalita sa mga press conference, kundi kung paano niya pinapanindigan ang katotohanan kapag nakatalikod ang mga camera.

Ang kwentong ito ay hindi lamang laban nina Marcoleta at Lacson. Ito ay laban ng bawat Pilipinong nagbabayad ng buwis. Laban ito ng mga pamilyang inanod ang bahay dahil walang sapat na flood control system. Laban ito ng mga magsasakang nasira ang pananim dahil ninakaw ang badyet na sana ay para sa irigasyon at proteksyon sa sakuna.

Huwag nating hayaang matabunan ng mga bagong isyu ang bilyun-bilyong nakawan na ito. I-share ang kwentong ito, pag-usapan sa inyong mga hapag-kainan, at igiit natin sa ating mga lider ang hustisyang matagal na nating inaasam. Hangga’t patuloy tayong nananahimik, patuloy din silang magnanakaw. Oras na para singilin ang mga may utang sa bayan.